De roman De tienduizend dingen van Maria Dermoût (1888-1962), waarin ze herinneringen aan haar jaren op Ambon verwerkte, verscheen in 1955. Daarna ging het snel. Het boek werd in dertien talen vertaald en door Time uitgeroepen tot een van de beste boeken van het jaar. Haar stijl werd vergeleken met die van Thoreau en Hemingway. En toch: we waren haar bijna vergeten. Waar Hella Haasse standvastig een plekje inneemt vooraan in de Canon van de Nederlandse Letterkunde, en zelfs hier en daar nog weleens op de leeslijst van een middelbare scholier wil opduiken, daar bungelt Dermoût ergens onderaan, onbekend en onbemind. Goed nieuws dus dat Querido De tienduizend dingen een nieuw, fris kaftje heeft gegeven, waardoor hopelijk meer lezers zullen kennismaken met het sprankelende werk van Dermoût. Want dat is niet voor niets zo geroemd. Haar ontroerende verhalen over een aantal bewoners van een Moluks eilandje draaien allemaal om een bijzondere plantage: de tuin van mevrouw Kleyntjes, door Dermoût subliem beschreven als een paradijs met een duister randje. 'Toch scheen er soms op die tuinen iets te zijn achtergebleven van het oude voorbijgegane, van wat al zo lang geleden was.'

Querido; 265 pagina's; € 21,99.

Felicia woont op een eiland in de Molukken op een 'thuyn'. Die tuin houdt haar vast, kapselt haar in en laat haar de dingen zien, duizenden dingen. Maria Dermoût (1888-1962) heeft een groot deel van haar leven in Indië doorgebracht. Zij maakte prachtige landschapsbeschrijvingen, sfeertekeningen vooral. Liefde, haat, leven en dood komen ook in dit boek voor, maar vooral de dood speelt een belangrijke rol. Felicia is niet bang voor de dood, de doden komen zelfs bij haar op bezoek. Knap is de weergave van belangrijke sociale tendensen d.m.v. een paar woordjes.